Kuchnia włoska wyspecjalizowała się w potrawach mącznych, na stołach królują pasty czyli makarony. Z dan mącznych Włosi przyrządzają genialne Lasagne, Ravioli, Gnocchi i pyszne pizze na cienkim cieście. Kuchnię włoską charakteryzuje duża ilości przypraw takich jak: oregano, bazylia, pieprz, tymianek.
Na śniadanie Włosi piją głównie Espresso (mocną kawę z charakterystyczną pianką podawaną w malutkiej filiżance). Na słodko jedzą tiramisu, cannoli oraz panna cotta.
_______________
Na Sycylii spróbowałam:
Aranchini słynne sycylijskie kulki lub stożki. Do środka wkładane są różne nadzienia np. sos z mięsa mielonego z groszkiem, bakłażanem, pomidorami. Taka masa jest formowana w kulkę, potem oklejana gotowanym ryżem, obtaczana w bułce tartej i smażona w głębokim tłuszczu. Kulka jest wielkości dużej nektarynki i bardzo sycąca a dodatkowo pyszniutka.
Cannolo siciliano. Rurki różnej wielkości, zdobione z kruchego, chrupiącego ciasta, z kremowym nadzianiem zrobionym z sera ricotta. Po bokach obsypane orzeszkami pistacjowymi. Po ugryzieniu przypomina nieco w smaku naszą napoleonkę. Genialny smak.
Brioche gelato siciliana. Oczywiście wypróbowaliśmy słynne lody w bułce ale znacznie bardziej wolimy tradycyjnie w wafelku. Smak włoskich lodów jest nieziemski.
Limoncello – to słodki, włoski likier o smaku cytrynowym i charakterystycznej żółtej barwie. Likier najbardziej popularny jest w Kampanii, na południu ale dostępny jest na terenie całych Włoszech. Aby powstało Limoncello, do spirytusu wrzuca się kawałki pociętych skórek z cytryn i pozostawia do momentu, aż skórki zrobią się białe, a alkohol przejmie ich żółty kolor i dopiero po ok. 5 dniach dodaje się rozpuszczony w wodzie cukier. Po odcedzeniu, pozostawia się go na miesięczne leżakowanie. Limoncello gotowe jest do wpicia. Mieszkańcy południa Włoch twierdzą, że do prawidłowego przyrządzenia likieru potrzebne są cytryny rosnące w Sorrento. Smak osiąga słodko – lekko kwaskowy.
Granita. Tradycyjny sycylijski deser mrożony, z pokruszonego lodu, na bazie kawy lub soków owocowych (najczęściej z cytryny lub pomarańczy). Nazwa pochodzi od włoskiego słowa granire „formować ziarna”. Charakterystyczną cechą, odróżniającą go od sorbetu, jest ziarnista struktura lodu. Tradycja przyrządzania granity zawędrowała do południowych Włoch razem z Arabami. Oryginalna sycylijska granita sporządzana jest z wody, soku z cytryny i cukru. Jedzona jest ze słodką bułeczką – briosi. Całość to po sycylijsku a granita ca’ briosi. Tradycyjnie do jej sporządzania wykorzystywano lód sprowadzany ze zboczy wulkanu Etna (lub pobliskich gór), pozyskiwany przez wyspecjalizowanych robotników – nevari. Obecnie do przyrządzania granity najczęściej wykorzystuje się specjalne urządzenie tzw. granitor w którym następuje zmieszanie gotowego syropu z wodą i schłodzenie.
Różności. Ze słodyczy, oprócz słynnych we Włoszech Cannolo, próbowaliśmy sery, wędliny, dżemy, powidła, pistacjowe kremy, dużo pysznych owoców i sezonowych warzyw. Piliśmy dużo kaw, głównie expresso ale też cappuccino.
Włoskie knajpki ożywają wieczorami. Najbardziej obfitym i zarazem najważniejszym posiłkiem w ciągu dnia jest kolacja, spożywana około 20, a na deser królują tiramisu, cannoli oraz panna cotta, a podczas jazdy na nartach piją słynne Bombardini.
Autor zdjęć – Anna Receptananude.pl