Azerbejdżan to prawdziwy kraj kontrastów, gdzie Wschód spotyka się z Zachodem, a tradycja płynnie łączy się z nowoczesnością. Ta niezwykła mozaika kulturowa znajduje odzwierciedlenie przede wszystkim na talerzu. Kulinarnym symbolem tego państwa jest granat, uznawany tam za króla owoców i symbol płodności oraz obfitości. Kuchnia azerska to mieszanka wpływów kaukaskich, tureckich i perskich, bazuje na baraninie, wołowinie, świeżych ziołach, warzywach i lokalnych przyprawach (szafran, sumak).
Kutaby czyli cienkie jak papier naleśniki z ciasta przaśnego, nadziewane zieleniną, mielonym mięsem lub dynią, smażone na suchej patelni i smarowane masłem.
Płow (Pilaw) to król azerbejdżańskiego stołu. Istnieje ponad 40 rodzajów tego dania. Ryż przygotowuje się osobno (często z dodatkiem szafranu), a dodatki (mięso, suszone morele, rodzynki, kasztany) osobno, łącząc je dopiero na talerzu.
Dowga czyli orzeźwiająca, gęsta zupa z kwaśnego mleka (katyk) lub jogurtu, gotowana z ogromną ilością świeżych ziół i ryżu. Podaje się ją zarówno na ciepło, jak i na zimno.
Szaszłyki i Kebaby są pieczone na szpadach nad rozżarzonym węglem drzewnym, niezwykle soczyste i aromatyczne.
Azerbejdżan słynie z bogatych, słodkich wypieków.
Badambura nazwa pochodzi od słów badam (migdał) i bura (ciasto/pierożek). Kształtem przypomina pączek kwiatu lub migdał, co idealnie wpisuje się w wiosenną symbolikę odradzającej się przyrody. Jej sekretem jest wielowarstwowe, cieniutkie ciasto, które po upieczeniu efektownie się rozwarstwia.
Pakhlava (Baklava) to ciasto filo przekładane warstwami posiekanych orzechów i zalewane syropem miodowym.
Şəkərburâ to słodkie, kruche pierożki w kształcie półksiężyca, nadziewane mieszanką orzechów i kardamonu.
Granat uważany za nieoficjalny symbol narodowy w Azerbejdżanie. Owoce uprawiane są w całym kraju, są wszechobecne i bardzo cenione za wyjątkowe właściwości zdrowotne. W kuchni wykorzystuje się go na wiele sposobów jako bazę do sosów do tłustych mięs i dań rybnych.
Herbata w Azerbejdżanie to rytuał i wyraz gościnności. Podaje się ją w charakterystycznych szklankach w kształcie gruszki, zwanych armudu. Kształt ten sprawia, że napar na górze szybciej stygnie, a na dole pozostaje gorący. Do herbaty nigdy nie dodaje się cukru bezpośrednio – zamiast tego pije się ją, zagryzając kostkami cukru lub lokalnymi konfiturami (murebba) np. z białych czereśni, fig czy orzechów włoskich.
zdjęcia Dawid https://fototyp.com/
zdjęcia Ania Receptananude.pl